تبلیغات

ارتباط سنّت با قرآن کریم، به چهار صورت است (۱)

Article Image
به اشتراک گذاری

ارتباط سنّت با قرآن کریم، به چهار صورت است (۱)

سنّت نبوی تأکیدکنندۀ مطالب قرآنی است؛ مانند احادیثی که در آن‎ها به انجام نماز، ادای زکات، روزه، راستگویی و پرهیز از دروغ، تحریم ربا و امثال آن فرمان داده شده است. سنّت تبیین­کنندۀ قرآن بوده که به صورت­های زیر است:

أ ـ مطالب مجمل قرآن را روشن می­سازد: سنّت نبوی موارد مجمل و ناشناختۀ عبادات و احکام را بیان نموده و پیامبر rاوقات نماز، تعداد رکعات، شیوۀ ادا و ارکان آن را روشن ساخته و فرمودند: «صَلُّوا کَمَا رَأَیْتُمُونِی أُصَلِّی»[۱]؛ «همان گونه که مرا دیدید نماز می­خوانم، نماز بخوانید».

همچنین امور مجمل و کلّیِ مناسک و اعمال حج که در قرآن بیان شده بود را توضیح داده و احکامش را روشن ساخته و فرمودند: «لِتأخُذُوا مَنَاسِکَکُم»[۲]؛ «باید که اعمال حجّتان را [از من] فرا گیرید».

علاوه بر این، رسول الله  آنچه زکات دارد و مقدار و نصابش که در قرآن کریم به طور مجمل آمده بود را بیان کردند.

ب ـ سنّت نبوی عامِ قرآن را خاص می­کند: مانند توضیح پیامبر  دربارۀ آیۀ زیر:

﴿یُوصِیکُمُ ٱللَّهُ فِیٓ أَوۡلَٰدِکُمۡۖ لِلذَّکَرِ مِثۡلُ حَظِّ ٱلۡأُنثَیَیۡنِۚ﴾ [النّساء: ۱۱]

«الله دربارۀ فرزندانتان به شما سفارش می‌کند؛ سهم پسر مانند سهم دو دختر است».

آیۀ فوق حکمی عام در زمینۀ وراثت فرزندان و پدران و مادران‌شان است که هر اصلِ ارث­گذار و فرزند وارثی را شامل می­شود، امّا سنّت، ارث­گذار را مختصّ غیر پیامبران bکرد، زیرا پیامبر  فرمودند: «لا نُوَرِّثُ ما تَرَکْناهُ صَدَقَهٌ»[۳]؛ «[ما پیامبران چیزی] به ارث نمی­گذاریم [و بنا به عبارتی: از ما ارث برده نمی­شود]، آنچه از خود بر جای گذاریم، صدقه است».

ج ـ سنّت، عبارات مطلق قرآن را مقیّد می­کند: در آیۀ:

﴿وَالسَّارِقُ وَالسَّارِقَهُ فَاقْطَعُوا أَیْدِیَهُمَا جَزَاءً بِمَا کَسَبَا نَکَالًا مِّنَ اللَّهِ﴾ [المائده: ۳۸]

«دست مرد دزد و زن دزد را به سزای عملی که مرتکب شده‌اند؛ بعنوان عقوبتی از جانب الله، قطع کنید».

قطع به محلّ خاصّی از دست مقیّد نشده و دست بر آرنج، بازو، ساق و کف اطلاق می­شود، امّا حدیث پیامبر   قطع دست را مقیّد به مچ نمود، زیرا دزدی را نزد رسول الله rآوردند و زمانی که حد بر وی ثابت شد، دستش از مچ قطع گردید.[۴]

[۱]– صحیح بخاری، شمارۀ حدیث: ۵۶۶۲ و ۱۷۵۷٫

[۲]– صحیح مسلم، شمارۀ حدیث: ۱۲۹۷٫

[۳]– صحیح بخاری، شمارۀ حدیث: ۲۹۲۶؛ صحیح مسلم، شمارۀ حدیث: ۱۷۵۷٫

[۴]– بیهقی، شمارۀ حدیث: ۲۶۲۶؛ نک: سبل السّلام، ج ۱، صص ۲۷- ۲۸٫

تبلیغات

بزودی

جستجو های اخبار روز

جدیدترین اخبار

داغ ترین اخبار