تبلیغات

معضل کفش دزدی در مساجد

Article Image
معضل کفش دزدی در مساجد

412285-purb5qufوقت نماز ظهر است و من به مسجد می‌روم. بیرون از مسجد یکی را می‌بینم که سراسیمه و نگران به دنبال چیزی می‌گردد. مانند کسی که چیزی را گم کرده باشد و برای یافتن آن مصرّانه تلاش کند.

از چهره نگران و نوع کنکاش او در لابلای کفش‌ها، می‌توان به راحتی حدس زد که کفش‌هایش را دزدیده‌اند. نگاهش را به من می‌دوزد و با زبان بی‌زبانی درخواست همدردی و همکاری می‌کند. می‌گویم کفش‌هایت را گم کرد‌ه‌ای؟

ناشاد و بی‌رمق پاسخ می‌دهد: بله، یک بین‌السطور هم می‌آورد که "خیلی هم نو بودند" باز می‌پرسم‌ چرا اینجا گذاشتی جای بهتری مگر نبود؟ چون کمی عصبی است و تقریبا فشار زیادی را تحمل می‌کند می‌گوید چکار می‌کردم لابد باید به گردنم می‌آویختم تا گم نشوند. او به جستجویش ادامه می‌دهم و من به راهم.

این موضوع ذهنم را به خود مشغول نموده است و ساعاتی بعد که در خانه‌ای نشسته‌ایم صدای موذن بر می‌آید و برای ادای فریضه‌الهی همراه با جماعت مسلمین ما را به مسجد فرا می‌خواند. قصدمان رفتن به مسجد است اما یکی از همنشینان از آمدن به مسجد امتناع می‌ورزد و می‌گوید: برای نماز به مسجد نمیام و همینجا انفرادی می‌خوانم چون آن‌جا احتمال به سرقت رفتن کفش‌هایم زیاد است.

نگارنده چون در سه مورد قربانی این عادت بد شده است و با اتفاق امروز محتاط‌تر، کفش‌های خود را در کفش‌دان مسجد می‌گذارد. متوجه ترفند یکی از نمازگزاران می‌شوم که دو لنگ کفشش را دور از هم و در دو کفش‌دان متفاوت گذاشته است تا سارق احتمالی، اگر او را زیرنظر نداشته باشد بی‌خیال یک لنگ کفش شود.

این ترفند جالب را برای دوستانم تعریف می‌کنم که از قضا یکی از آنان خنده‌ای بر لب می‌نشاند، مکثی می‌کند و با نگاهی آرام از خاطره‌ی تلخی می‌گوید که در یکی از روزهای جمعه و در نماز جمعه با وجود استفاده از این شیوه برای رد گم کنی، دزدی ناقلا و هوشیارتر از او کفش‌هایش را برده است. .....

مدتی قبل در یکی از مساجد جامع شهر و در وقت ادای مراسم نماز جمعه، یکی را می‌بینم که از خودرویی گران‌قیمت پیاده می‌شود و پس از درآوردن کفش‌ها و گذاشتن آن‌ها داخل خودرو، دمپایی کهنه‌ای که به نظر می‌رسد متعلق به دوره قاجاریه است را پا می‌کند و خرامان و آسوده خاطر به محل ادای نماز جمعه می‌رود و نماز را با تمرکز حواس تمام ادا می‌کند. چون در زندگی امروزه داشتن کفش‌ نو و گران‌قیمت به نوعی تمرکز حواس در نماز را به شدّت به‌هم می‌ریزد.

یک روز هم یک نمازگزار خوش‌شانس موفق شد دزد را در عین انجام عملیات دزدی دست‌گیر کند و کفش‌هایش را از پای آن شخص که به دلیلی در این عادت بد گرفتار بود در آورد. آن بیچاره هم با شیوه‌های زیادی تقلّا می‌کرد تا از این مخمصه خود را نجات دهد. توجیه جالبی را با این مضمون ارائه داد که می‌خواستم وضو بگیرم و نفل بیشتری بخوانم که این سخن او با قهقهه حاضرین پاسخ داده می‌شود.

یاد امین حیایی می‌افتم که در سکانسی از فیلم اخراجی‌ها در نقش "بیژن بزغاله" در هنگام خروج از مسجد پس از عملیات ناموفق کفش‌دزدی از طرف حاجی گرینوف به جای رزمنده "کفشنده" خطاب شد. ....

حال باید به دنبال چرایی این معضل باشیم و راه چاره را بطلبیم. آن را بدانیم و عملی کنیم. اعتیاد، بی‌کاری، همنشینی با دوستان ناباب و گاهی عدم توجه کافی والدین به فرزندان شاید پاره‌ای از عوامل پیدایش چنین معضلاتی در یک جامعه باشد.

درمان ریشه‌ای چنین آسیب‌هایی نیاز به تحلیل‌های عمیق و کارشناسانه‌‌ای دارد که در این یادداشت چند سطری نمی‌گنجد.

همین‌که مسئولین در آستانه‌ی ورودی مساجد کفش‌دان‌ بگذارند و یا کسانی را بگمارند که در مراسم نماز جمعه با اقدامی ساده به نمازگزاران پلاستیک دهند تا کفش‌هایشان را با خود همراه داشته باشند، در ایمنی کفش‌های نمازگزاران از دزدی‌های احتمالی مؤثر خواهد بود.

نصب دوربین و یا تعیین نگهبانان تیزبین و آدم‌شناس شاید راهکار کارآمدی برای کاهش چنین سرقت‌هایی باشد. می‌طلبد مسئولین امور مساجد به این پدیده شوم که متاسفانه روند رو به رشدی در جامعه به خود گرفته است به عنوان معضلی دردساز بنگرند و برای آن تدبیر و راه‌چاره‌ی عملی اندیشیده و بکارگیرند.

عبدالحکيم ناروئي

تبلیغات

بزودی

جستجو های اخبار روز

جدیدترین اخبار